-Ⓢ-เศษกระดาษ-ⓩ-

กะจะเขียนตั้งนานแล้วนะแต่ว่า บางทีก็ยังนึกเรียบเรียงไม่ถูกไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง ถ้าจะปล่อยไว้ก็ลืมก็เสียดาย

เสปคแห่งนี้มีอะไรก็จะมาเขียนอะไรไว้เหมือนเดิม ชอบเขียนเป็นเรื่องมากกว่า คอมเม้นท์ในไฮไฟก็ได้แต่ทักทายรู้ว่ามันไม่ใช่ไสตล์เรา

กลับบ้านไปตั้งแต่วันที่ 20 มีค.
เริ่มรู้ว่าบวชไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ ก่อนบวชสามสี่วันป่วยตลอด ไม่เคยเป็นไข้หลายวันขนาดนี้มาก่อนสงสัยว่ากรรมเวรจะมาขวางไว้

ทุกสิ่งทุกอย่างท่านพ่อท่านแม่เตรียมการไว้ให้หมด ที่นาคใหม่ได้ทำจริงๆ ก็มีแต่เตรียมสถานที่
กลับมาอยู่บ้านนานๆ ถึงได้รู้ว่าแม่เราก็แก่ลงไปมาก  พ่อก็เริ่มเป็นหลงๆ ลืมๆ

อันนี้เราไม่ได้สังเกตเลย ไม่เคยฉุกใจคิด คิดแต่ว่าแม่ก็ยัง 35-40 เหมือนสมัยเรายังเด็ก

ถามแม่อายุเท่าไรแล้ว แกว่า49 แล้ว เวลามันเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เหมือนช่วงที่ยายเสียคิดแต่ว่ายายพึ่งป่วยไม่เป็นไรมาก แม่ก็บอกกลับบ้านมั่งนะลูก สุดท้ายได้แต่ไหว้ศพยาย ไม่เห็นแม้แกสั่งเสีย

วันบวชนอนวัดมาก่อนสองวัน ญาติพี่น้องก็มากันเพียบ เรานึกว่าแค่บวชก็คงไม่มีอะไร แต่เฉพาะญาติเราก็ทั้งหมู่บ้านทั้งตำบลแล้ว ไหนจะเพื่อนพ่อเพื่อนแม่ เพื่อนพี่ชายอีก เป็นงานใหญ่กว่าที่คิดมากๆ

เห็นลูกชายห่มผ้าเหลืองเสด็จแม่ก็ยิ้มกริ่มหน้าบานไปสามวัน ปกติจะแห่ก่อนค่อยบวช แต่พระอุปชาที่เป็นเจ้าคณะตำบลแกมีกิจในวันแห่ เลยให้บวชก่อน

 บวชไปอยู่อย่างสงบ อยู่กับโยมที่เข้าวัดเป็นประจำ สบายใจ เด็กชายเด็กหญิงบ้านนี้ก้แปลก ชอบมาเล่นที่วัดคงเห็นวัดเป็นที่พึ่งเป็นที่สงบใจ ลูกหลานคนชนบททุกคนจะเรียนรู้การอยู่กับวัด การเข้าวัดเป็นอย่างไร ถวายเช้าถวายเพลเป็นอย่างไร

แรกๆก็คิดว่าจะอยู่ได้อย่างไร นานไปก็เริ่มคิดว่าจะสิกไปทำไมบ้าง แต่โลกก็ยังรอเราอยู่

อาหารการกินที่วัดก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ละวันมีอาหารไม่ต่ำกว่าห้าอย่าง จะว่าไปไม่รู้เป็นเฉพาะผมรึเปล่านะถ้าอาหารหลายอย่างจะกินไม่อร่อยรู้สึกไหม คนเรากินอาหารเพียงอย่างสองอย่างก็อิ่มก็รู้รส ที่วัดหน่ะยิ่งวัดพระ วันงานยิ่งแล้วใหญ่ทั้งขนม ทั้งของหวานเพียบ แต่บุญที่ง่ายก็คือการถวายอาหารพระนี่ละมัง แต่ก็ได้อ่านหนังสือธรรมมะอยู่ว่าเป็นพระก็อยู่ให้เป็นพระที่คนนับถือ อย่าหลงกะลิ้นกะอาหารจงเป็นพระไม่ใช่เป็นหมู ให้คนที่ถวายนึกในใจเสมอว่าถวายอาหารเลี้ยงพระ ไม่ใช่เลี้ยงหมู

 มีเวลามาพิจารณาตัวเองเราเป็นคนอย่างไร ตามคำพระว่า เราเป็นคนหลงใจตัวเอง

นึกอยากทำอะไรก็ทำ นึกอยากไปไหนก็ไป หลงผิดงมงายกะสิ่งที่ลวงตา เหมือนองคุลีมารที่คิดว่าการตัดนิ้วคนจะเป็นสิ่งดี

เรียกได้ว่าไม่รู้จักคุมใจตัวเอง จึงไม่แปลกเลยที่ตลอดเวลาที่มาอยู่อุดรจะไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน เพราะเราก็เป็นที่พึ่งให้ใครไม่ได้ ใจไม่อยู่นิ่ง  มีเวลาก็หยุดบ้าง พักบ้างหายใจบ้าง รอบคอบเสียบ้าง

 มีทั้งซึมซาบความสุข และซึมซาบความทุกข์ของผู้คน ประสาคนบ้านนอกนี้เวลายิ้มก็มาวัด เวลาทุกข์ใจที่สุดก็มาวัด

ไปร่วมงานในฐานะพระรูปนึงที่ต้องบังสกุลงานของเด็กอายุ 14 เหตุไหนคนอายุยังน้อยถึงต้องจากไปตั้งแต่วัยยังไม่ควร เรื่องเดิมที่เห็นกันอยู่ทกวันเด็กขับรถ แล้วขับประมาท เด็กน้อยนายนี้แต่ก่อนก็เป็นเณรอยู่ในวัดที่ผมไปบวช เพื่อนเณรด้วยกันก็บ่นว่าบุญบวชเอ็งมีแค่นี้เหรอ เรียกว่าสิกออกไปไม่ถึงเดือนด้วยมั้งก็เกิดอุบัติเหตุ คิดดูเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว พ่อแม่ที่เลี้ยงมาจะอยุ่อย่างไร หมดข้าวหมดน้ำไปเท่าไรเลี้ยงมาไม่ได้อยากเห็นลูกตัวเองต้องตายเลย ไม่อยากจะจัดงานศพให้ลุกตัวเองเลย นี่ละเขาว่าสิ่งที่ไม่อยากเห็นก็ได้เห็นสิ่งที่ไม่อยากเจอมันก็ได้เจอ คนเราในฐานะหนุ่มสาวก็คิดให้ดีจะเนรคุณแค่ไหน ให้พ่อแม่ผู้มีพระคุณมาร่ำให้เสียใจ ทุกข์ปานจะขาดใจเวลาทำอะไรก็ต้องนึกให้ดีเอาสติเป็นที่ตั้ง ไม่ใช่เอาสนุกเป็นที่ตั้ง

แต่ร่วมงานบุญก็มี ไปถวายกฐินที่วัดที่ร้อยเอ็ด ความสุขของคนทำงานให้วัดเนี่ยมันมีพลังจริงๆนะ เดินทางไปก็เหนื่อยหรอกแต่กลับมาก็อิ่มใจ

จนใกล้วันที่ 5 พฤษภา ได้ฤกษ์สิกขาที่คุยกะเจ้าอาวาสไว้ คืนก่อนวันสิกนอนร้องไห้ทั้งคืน

ไม่ใช่อะไรมดแดงไฟ กัดจนไม่เป็นอันนอนน้ำตาร่วงอิๆ แต่สิกไปใจหายจริงๆ หลวงพี่ภายในวัดเขาก็ว่าเรามีเวลาบวชน้อย ถ้าให้รู้รสพระธรรมจริงๆ ต้องบวชสักพรรษา แต่หลังๆ เริ่มรู้ว่าลึกๆ ยังไม่ได้เป็นพระเต็มตัว ก็ยังเป็นได้แค่ว่าที่พระ ยังคิดถึงแสงสี เทคโนโลยีวัตถุข้างนอกอยู่มาก

 หลายคนถามว่าความสุขเป็นอย่างไร ทำไรใจถึงจะไม่ทุกข์ ที่จริงนะมนุษย์แต่ละคนจะรู้ด้วยตัวเองอยู่แล้วว่าทำไงถึงจะสุขใจ แต่ก็ไม่ได้ทำ สุขของการให้มันยิ่งใหญ่จริงๆ

 หากมีโอกาสคงได้ไป ก้มกราบอีกครั้ง บวชแล้วบุญอยู่ไหน คงไม่ไกลอยู่ที่ใจเราทุกคนนี่เอง